“Maliit na Patatas” Para Kanino?

Bilang isang beterano, hindi ko matatanggap ang paglalarawan ni Pangulong Trump sa hidwaan sa Iran bilang “maliit na bagay.”

Labingwalong Amerikanong miyembro ng serbisyo ang patay. Daan-daan pa ang nasugatan. Sa likod ng bawat numero ay isang pamilyang nahaharap sa isang bakanteng upuan sa mesa, isang asawa na natututong mamuhay nang may dalamhati, isang anak na lumalaki nang walang magulang, at isang komunidad na nagluluksa sa isang taong kusang nagboluntaryong maglingkod.

Ang mga pagkalugi na iyon ay hindi maliit. Hindi sila mga istatistika na dapat isantabi para sa mga mensaheng pampulitika. Sila ay mga buhay ng Amerikano.

Ang lalong nakakainsulto sa komento ay ang tila pagkakasalungatan. Minsan ay matinding pinuna ni Pangulong Trump ang kanyang sinundan dahil sa pagkamatay ng mga miyembro ng serbisyo noong pag-atras sa Afghanistan—isang kinalabasan na nauugnay sa kasunduan sa pag-atras na negosasyon noong sariling administrasyon ni Trump. Noong panahong iyon, iginiit niya na ang mga pagkamatay ng militar ay nangangailangan ng pananagutan at paggalang. Ang pamantayang iyon ay dapat ding gamitin ngayon.

Kung naniniwala ang isang pangulo na kinakailangan ang isang operasyong militar, nararapat na bigyan ng malinaw na paliwanag ng publiko ang layunin nito, ang mga target nito, at ang gastos nito. Ngunit kahit na ipagtanggol ng mga pinuno ang isang labanan, may tungkulin silang magsalita nang may kapakumbabaan tungkol sa mga nasawi. Ang pagtawag sa digmaan na “maliit na bagay” ay nagpapaliit sa sakripisyo ng mga nagsagawa ng misyon at nagwawalang-bahala sa mga pamilyang mamumuhay kasama ang mga kahihinatnan nito magpakailanman.

Ang tanong ay hindi kung ang labanan ay tinatawag na “digmaan,” “military conflict,” o “intermittent strikes.” Ang mga label ay hindi nagbabago sa nangyari. Ang mga miyembro ng serbisyo ay ipinadala sa panganib. Labing-walo ang hindi umuwi. Daan-daan ang nasugatan. Iyon ay isang malubhang pambansang pagkawala, anuman ang terminolohiyang ginamit mula sa isang plataporma sa Oval Office.

Ang pagkamakabayan ay hindi ang pagpapanggap na tama ang bawat desisyong ginawa ng pangulo. Ang pagkamakabayan ay ang paghingi na ang puwersang militar ay gamitin lamang kung kinakailangan, na ang mga pinuno ay managot sa mga kahihinatnan ng kanilang mga desisyon, at na ang mga taong nagbabayad ng halaga ay hindi malilimutan.

Para sa ating mga namumuno ng mga negosyo, organisasyon, at pamilya, ang aral ay kasinghalaga: ang responsibilidad ay hindi maaaring ipasa, at ang pananagutan ay hindi maaaring palitan ng matalinong pananalita. Ang malakas na pamumuno ay nangangahulugang maingat na paggawa ng mahihirap na desisyon, pagsasabi ng totoo tungkol sa mga kahihinatnan nito, at pagtayo kasama ang mga taong apektado nito.

Ang lakas ng Amerika ay hindi sinusukat sa kung gaano kaswal ang pagtalakay ng mga pinuno nito sa sakripisyo. Ito ay sinusukat sa kung iginagalang natin ang mga naglingkod, natututo mula sa mga hindi kinakailangang pagkalugi, at iginigiit na ang mga desisyon sa hinaharap ay sumasalamin sa parehong katapangan at karunungan.

Labing-walong mga nasawi na serbisyo ay hindi “maliit na bagay.” Sila ay ating mga kapwa Amerikano. Mahalaga ang kanilang buhay, mahalaga ang kanilang pamilya, at nararapat lamang na mas bigyan sila ng halaga sa kanilang sakripisyo.